به غلامی تو،مشهور جهان شد حافظ

حلقه بندگی زلف تو در گوشش باد.

حافظ

حال خود خواهم گفت

پیش آصف ثانی.

حافظ

تیزی شمشیر بنگر،

قوت بازو ببین.

حافظ

یا رب

از خاطرش اندیشه بیداد ببر.

حافظ

هر چند ما بدیم،

تو ما را بدان مگیر.

حافظ

عاشق شو

گر نه،روزی کار جهان سر آید.

حافظ

گوش نامحرم نباشد

جای پیغام و سِر.

حافظ

عشقت،

به دست طوفان خواهد سپرد، حافظ.

حافظ

مگر تو

از کرم خویش، یار من باشی.

حافظ

چیزی،شگفت انگیز تر از تو

برایم نیست.

میم.الف

چنگ بنوازو بساز ار نبود عود

چه باک.

حافظ.

سرشک گوشه گیران چو دریابند

دُریابند.

حافظ

یار اگر ننشست با ما

نیست جای اعتراض.

حافظ

نمایشگاه

میم.الف

فراز و شیب

بیابان عشق

دام بلاست

کجاست شیر دلی که از بلا نپرهیزد.

حافظ

هر که بی هنر افتد

نظر به عیب کند.

حافظ

گدای کوی تو

از هشت خلد مستغنی است.

حافظ

حاجت آن به

که بر قاضی حاجات بریم.

حافظ

ماه اگر بی تو بر آید

به دو نیمش زنند.

حافظ

حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتم

ترک طبیب کن بیا نسخه شربتم بخوان.

ما به او محتاج بودیم و

او به ما مشتاق بود.

حافظ

در طریقت،

هر چه پیش سالک آید

خیر اوست.

حافظ