اکنون،

ویرانه ای از باد،

زیر سیگاریم

پر از تو.

میم. الف

خواب های یاد آلود

تو تنها در خواب

خستگی های دور

افسوس های حال

خورشید

طلوع می کند

خسته ام.

میم.الف

شگفت از خود و بنیان هایم

تجربه های مغایر

صداها وکلمات خنده ام

باور سادگی،

کنگ.

میم.الف

دیشب آمده بودم

در دشت شگفت تو،

یادت،

برای من،

مثل

کودکی بی مادراست

هراسان و بهت آلود.

میم.الف

یک تقلای شگفت

برای حرمان

مرا به سویی کشاند

چه غریب،

آب شدم

در خورشید.

میم.الف

نگاهم آب می شود

برق می زند

تو آمده ای،

سکوت.

میم.الف

رویا هایم،

واره گی ها،

سو به سو،

پله به پله،

خیزش یک خاطره واره گی

در غایت.

میم.الف

به زردی می گرایم

فرا خوانده می شوم از پاییز

و در زمستان به خاک می آیم

تا آشفته شوم در جاده ای در انتهای شب،

دوشنبه.

میم.الف

زمان

به انتظارم بودو

 خانه پر از زمان،

گذر از دیوانگی

من رفتم.

میم.الف

خروس ها دیگر نمی خواندند

اندوه راه می رفت،

گلها آشفته بودندو

خاک سفید شده بود

وتخت مادربزرگ

سفیدتر،

آبی

اندوه هنوز راه می رفت.

میم.الف

تو

سمفونی ی نوری

در

دشت خاموش

و

مسکوتِ من.

میم.الف

هیچ از آسمان می آغازد

و ابر می پیماید هیچ،

زمین،

بودن دوباره

ذهن،

آشفته،

همین.

میم.الف

جاریست ذهنم

از وجودت،

تو چه آرام آموختی

آواز را

به من

به آب

و او.

میم.الف

روزگار کودکی

کوچه ای از همان کوچه ها

دور،

لحظه های حسرت

خیال وآشوب

نزدیک،

دور.

میم.الف

رغبت یک شادی  گزاف

برهانم می شود

چشمانم خیس می شود

خیلی بیشتر از شادی

یک صبح.

میم.الف

سر بر آسمان می گذارم

باد موهایم را به عاریه می گیرد

و اندیشه ی گیاه

لباسی از سفیدی

بر تنم می پوشاند،

سبز و تاریک.

میم.الف

قدم می زنم روی خاطراتم

می کاوم نفس های گذشته ام را

سکوت های گذشته را

هستی ام

ناپیداست.

میم.الف

بر آنم

که بر جاده ای بتابم

که

فاصله ی دو عشق باشد

تا

بگذرند از آن

مورچه های عاشق

برای رسیدن به یک دانه گندم.

میم.الف

پرده را بر سکوت دشت کشیده ام

و حدود چشمانم دیوار است

سفید،

روشن در پس یک نور

قرمز.

میم.الف

افسوس که بیدار کردن تو از خواب گیاه

از خواب درخت

از زمستان

دستان مرا، سرمایی ساخت

وتو آرام گرفتی

در آغوش گرم

دو دست سرد و آرام.

میم.الف

خالیست اتاقم

خالی از خود

خالی از فراغ

صدایم می پیچد

در

دلتنگی ی یک ساعت.

میم.الف

گامهایم را شمردم

با زمان

سوسوی ستاره ها را نیز هم

وبا گام های اَبرینم

پرواز کردم از شهر

گشتم

جستم

رسیدم.

میم.الف

از هستی ی رنگ آلودم

جدا می شوم

و

باز

رنگ تو می یابم

خورشید.

میم.الف

با جاده ای تنها بودم

باران بود و جاده و من،

و من روی خط سفید احساس

تنهای

می رفتم

به دری در انتهای آسمان

به انتهای جاده

و

به پلی که مرا و تو را

به آسمان نزدیک کند.

میم.الف