از ازل می دانستم

شیمی ی لمس تو را

در اکنون

خواهم جست.

میم.الف

آه

اگر می شد

به خورشید

آبی دهم.

میم.الف

تو اکنون

در سراشیبی ی

پر از اندوه

ومن

خیس

در قعر اقیانوس.

میم.الف

آنجا شب خواب بود

مبهوت اسیری ام بودم

در آسمانت.

میم.الف

سکوت یک دشت

پر از امید

مرا به آشیانه ای فرا می خواند

پر از تو،

سکوت با من آشتی می کند.

میم.الف

آنجا دریا بود

هجوم یک اصالت

زایش یک آزردگی،

قطره هایی بی سرزمین

از مانند تو،

قطره شدم

گسستم از آسمان

و هنوز تو نا مکانی.

میم.الف

دیشب

زندگی پر از اکنون بود،

و من

گلدانهای پر از شب

بالکنی کوچک را

آب می دادم

با اشک

و او نیز.

میم.الف

سنگ و درخت و آشوب

سکوتِ من

دوریِ پر از تردید.

باز،باز ماندم

از حسرتِ

یک سبزیِ

پر ازخاک.

میم.الف

بویش

در حیاط می پیچید

صدایش در خانه،

و دلتنگی اش

در دل من

هنوز...

هنوز...

میم.الف

باز آسمان

فرو برد

تکه ای از

وسعت زمین را

در دشتی سپید.

میم.الف

باز در کشمکش ویرایش خاطره

آب می شوم

و

می گسترم

در سطحی پر از خاطره.

میم.الف