من

و یک شتر

پیاده ایم،

بر زمین.

میم.الف

پا برهنه

پر از کلمه،

اولین برف

کاغذ های سفید،

تلالو ناب قلب من.

میم.الف

لطافت عشق

برف سپید

باد سیاه

لباس خشک بندرخت،

یک زن.

میم.الف

حضور تو

قرمز،

جلوه ی ماه،

هماره سیال.

میم.الف

وسعت چمنزار سبز

برف سفید،

آوازهای تو

قلب من.

میم.الف

صخره ،

حفره ای در مسیر

سنجاقک بود.

میم.الف

آری،

او راست

می گفت...

میم.الف

و تولدی دیگر

از آشوب زمان جهید

جهان زیباتر شد

ومن پر از آشوب.

میم.الف

و تو آرمیده ای

در یک خواب ِ

پر از حسرت،

و من

در حسرت خوابم

پر از حسرت.

میم.الف